Ouders plegen vaak bovenmenselijke inspanningen om het gezin bij elkaar te houden. Broers en zussen voelen zich achtergesteld, maar zwijgen vanwege het "sociale taboe" dat er heerst op klagen hierover. Vaak leidt de gehele situatie tot spanningen in het gezin, waardoor de draagkracht van het gezin als geheel en van individuele gezinsleden afneemt. 

De constante aandacht die het autistische kind vraagt kan ertoe leiden dat de andere gezinsleden voor elkaar en zichzelf weinig tijd over houden. Dit kan tot spanningen leiden op persoonlijk gebied, maar ook in de relationele sfeer. Deze spanningen komen de gezinssituatie niet ten goede.

 

Elk lid in het gezin heeft het recht om onvoorwaardelijk van de ander te houden, ongeacht hoe iemand is. Wij begeleiden daarom, naast de gediagnosticeerde, ook de afzonderlijke gezinsleden in het dagelijkse leven. Hierbij wordt gewerkt aan de acceptatie van de situatie en de omgang ermee. De essentiële vraag hierbij: Hoe gaan we om met ons kind/broertje/zusje/partner/enzovoort? Daarvoor willen wij handvatten bieden. 

Ook in het geval dat binnen het gezin de persoon met autisme volwassen is, bieden wij de handvatten voor de omgang daarmee. Samenwerken en leren van elkaar staat hierbij centraal. Maar ook de individuele plaats binnen het gezin krijgt aandacht. Dit samenwerken en leren vergroot de draagkracht van het gezin als geheel en van de individuele gezinsleden. Ons streven: ouders die weer rust moeten krijgen in het gezin, broers en zussen die hun plaats weer op mogen eisen, en een gediagnosticeerde die een veilige en warme omgeving ervaart.